آیا جدایی کامرون از آواتار ممکن است؟ فرصتی تازه برای دنیای پاندورا - بازی های اندروید

خواندنی ها

چرا مجموعه آواتار پرفروش اما کم هوادار است؟

خروج غیرمنتظره جیمز کامرون شاید به سود دنیای آواتار تمام شود

جیمز کامرون، یکی از شناخته شده ترین کارگردانان تاریخ سینما، بار دیگر از احتمال کناره گیری از مجموعه آواتار (Avatar) سخن گفته است. شاید در نگاه اول، واگذاری یکی از پیروز ترین فرنچایزهای تاریخ به فیلم سازی دیگر تصمیمی عجیب به نظر برسد، اما اگر کامرون واقعا راهنمایی این مجموعه را کنار بگذارد، این تغییر می تواند دقیقا همان چیزی باشد که دنیای پاندورا به آن نیاز دارد.

کامرون پس از ساخت یکی از پرفروش ترین سه گانه های تاریخ سینما، بیش از دو دهه از عمر خود را صرف توسعه فناوری های تازه، متقاعد کردن استودیوها و هزینه کردن صدها میلیون دلار برای ساخت و ثبت حرکات زیر آب نموده است. او در اوایل دهه 2010 چنان سینما را تحت تاثیر قرار داده بود که تصور یک بلاک باستر بدون عینک های سه بعدی و جلوه های ویژه ای که قرار بود تماشاگر را از صندلی اش به بیرون پرتاب کند، تقریبا غیرممکن به نظر می رسید.

با این حال، این فیلم ساز کانادایی حالا جدی تر از همواره به این فکر می نماید که فرمان راهنمایی جنگل های بزرگ، موجودات شگفت انگیز و دنیا چند میلیارد دلاری پاندورا را به کارگردان دیگری بسپارد.

کامرون در گفت وگویی با دنیز دانلون درباره آینده این مجموعه گفت که دنیای آواتار اکنون 21 سال است که درگیر یک مسیر پیوسته و بدون وقفه بوده؛ مسیری که از سال 2005 شروع شده است. او حالا در حال نگاه کردن به آینده و پرسیدن چند سوال اساسی از خودش است: چه داستان های دیگری برای گفتن دارد؟ چه تعداد از این داستان ها را باید شخصا کارگردانی کند و کدام یک را می تواند با همکاری فیلم سازان دیگر بنویسد یا در مقام تهیه نماینده دنبال کند؟

کامرون هنوز تصمیم نهایی را نگرفته است. او حتی با لحنی که نشان می دهد این ماجرا ممکن است بسیار طولانی تر از یک تغییر کوتاه مدت باشد، گفت در حال برنامه ریزی برای فصل پایانی است، اما نمی داند این فصل پایانی ممکن است یک سال طول بکشد یا 20 سال.

کامرون قبلا هم از پاندورا خداحافظی نموده بود

البته این نخستین بار نیست که کامرون از احتمال کنار رفتن از آواتار صحبت می نماید. او در سال 2022 نیز چنین احتمالی را مطرح نموده بود. آن موقع با توجه به سرعت فراوری و اکران دنباله ها، این شوخی مطرح شد که کامرون در زمان اکران آواتار 5 به 106 سالگی خواهد رسید و شاید لازم باشد ذهنش را به یک ناوی منتقل کند!

اما تنها دو سال بعد، موضع او کاملا متفاوت بود. کامرون با قاطعیت گفت هرکس بخواهد دو فیلم بعدی آواتار را از او بگیرد، باید ابتدا از روی جسدش عبور کند. به همین علت، اینکه او بار دیگر به زندگی خارج از پاندورا فکر می نماید، تا حدی غیرمنتظره است.

بخشی از تردیدها درباره واگذاری آواتار به تجربه نه چندان درخشان کامرون در سپردن پروژه های شخصی اش به دیگر کارگردانان، در مقام تهیه نماینده، برمی شود.

روزهای عجیب و غریب (Strange Days) محصول 1995، به کارگردانی کاترین بیگلو و با طرح، فیلم نامه و تهیه نمایندگی کامرون، به جای تبدیل شدن به یک پیروزیت تجاری بزرگ، به فیلمی خاص و فرقه ای تبدیل شد. سولاریس (Solaris) ساخته استیون سودربرگ در سال 2002 نیز با تهیه نمایندگی کامرون، داستان یک راز کیهانی را به اثری آرام و اندوهگین تبدیل کرد که بیشتر به خلوت عاطفی جرج کلونی در یک ایستگاه فضایی شباهت داشت.

آلیتا: فرشته جنگ (Alita: Battle Angel) ساخته رابرت رودریگز در سال 2019 نیز با وجود فروش قابل قبول، نتوانست به پدیده ای فرهنگی در مقیاس دنیای تبدیل شود؛ چشم های بزرگ آلیتا و دنیای سایبورگ ها در نهایت نتوانستند جایگاهی هم سطح دیگر آثار مهم ژانر پیدا نمایند.

تجربه ترمیناتور هشداردهنده بود

بعد نوبت به نابودگر: سرنوشت تاریک (Terminator: Dark Fate) در سال 2019 رسید. کامرون تهیه نماینده فیلم و یکی از نیروهای اصلی پشت ایده آن بود و تیم میلر، کارگردان ددپول (Deadpool)، روی صندلی کارگردانی نشست.

بازگرداندن لیندا همیلتون و آرنولد شوارتزنگر و کوشش برای احیای داستان اصلی مجموعه، در نهایت نتوانست مخاطبان را برای ششمین کوشش سینمایی جهت نجات بشریت از روبات های قاتل هیجان زده کند.

کامرون بعدها روند تدوین فیلم را تجربه ای بسیار پرتنش توصیف کرد که تحت تاثیر درگیری های خلاقانه قرار گرفته بود. میلر نیز بعدها روشن کرد که دیگر علاقه ای به تکرار چنین همکاری ای با تهیه نماینده ای به سخت گیری کامرون ندارد.

اما شاید آواتار با دیگر پروژه های او تفاوت داشته باشد.

خواندنی ها

رتبه بندی همه فیلم های جیمز کامرون؛ خالق تایتانیک و آواتار (فیلم ساز زیر ذره بین)

شاید پاندورا به یک نگاه تازه نیاز داشته باشد

علت اصلی برای استقبال از تغییر در آواتار این است که مجموعه اکنون بیش از هر زمان دیگری به یک نگاه تازه نیاز دارد. آواتار: آتش و خاکستر (Avatar: Fire and Ash) که سال گذشته روی پرده رفت، آن قدر به الگوها و ایده های آشنای دو قسمت قبلی تکیه کرد که این پرسش را به وجود آورد: آیا پاندورا هنوز چیزی تازه برای کشف کردن دارد؟

فیلم با وجود فروش حدود 1.5 میلیارد دلار در سراسر دنیا، خیلی زود از مرکز توجه خارج شد. این احساس شکل گرفت که فرنچایز آواتار که زمانی نماد نوآوری فنی و بصری در سینما بود، حالا بیش از آنکه در پی ایجاد یک انقلاب تازه باشد، مشغول بازسازی خاطره انقلاب قبلی است.

این البته به معنای تمام شدن ایده های کامرون نیست. اما وقتی بخش بزرگی از ابزارهای روایی یک مجموعه بار دیگر به موجودات بزرگ آبی، اژدهای فضایی، درخت های مقدس و تبادل نظر درباره پیوند معنوی موجودات با طبیعت محدود می شود، فضای چندانی برای شگفت زده کردن مخاطب باقی نمی ماند.

حتی جی. آر. آر. تالکین هم اگر مجبور بود بارها شخصیت های مرده را بازگرداند و هر بار بخش تازه ای از جامعه ناوی ها را با گویش ها و لباس های آیینی تازه معرفی کند، احتمالا با چالش بزرگی روبه رو می شد.

کامرون شاید باید دوباره به سراغ دنیای خودش برود

شاید زمان آن رسیده باشد که کامرون اجازه دهد فیلم ساز دیگری پاندورا را از زاویه ای تازه ببیند. این تصمیم لزوما به معنای کنار گذاشتن او از مجموعه نیست. او می تواند همچنان در مقام تهیه نماینده، نویسنده یا ناظر خلاق حضور داشته باشد و در عین حال اجازه دهد کارگردانی دیگر، زبان بصری و روایی تازه ای به این دنیا ببخشد.

کامرون پس از نزدیک به نیم قرن فعالیت در سینمای ژانر، حق دارد دست کم برای مدتی از پاندورا فاصله بگیرد و سراغ ایده هایی برود که سال هاست فرصت ساختشان را پیدا ننموده است. شاید حتی بد نباشد یک بار فیلمی بسازد که در آن سیگورنی ویور دوباره در نقش دختر نوجوان مادر مرحومش ظاهر نشود؛ یا فیلمی که بازیگرانش مجبور نباشند برای نگه داشتن نفس به مدت هفت دقیقه زیر آب تمرین نمایند!

در نهایت، شاید این فقط کامرون نباشد که به استراحت نیاز دارد. پاندورا هم ممکن است برای زنده ماندن به یک نگاه تازه نیاز داشته باشد. شاید یک کارگردان تازه بتواند دوباره این سوال ساده اما مهم را مطرح کند که تمام این شکوه، فناوری و هزینه بزرگ برای چیست و آیا پشت این جلوه های خیره نماینده هنوز داستان تازه ای برای گفتن وجود دارد یا نه.

منبع: The Guardian